Ickle Owl

Tag

ทางเดินชีวิต

มองย้อนชีวิตในปี 2018ที่ผ่านมา และชีวิตที่มองไว้ใน 2019

ผ่านปีใหม่มาได้สองเดือนกว่าแล้ว เข้าสู่เดือนมีนาคม แต่เพิ่งจะมีเวลาว่างจริงๆ จังๆ เลยคิดว่า มานั่งเขียนบล็อกทบทวนชีวิตของปีที่แล้วหน่อยแล้วกัน ซึ่งอันที่จริงแล้วบล็อกหัวข้อนี้เราควรจะเขียนช่วงปลายปี หรือต้นปี ช่วงมกราคมนะ แต่ช่วงปีที่ผ่านมายุ่งจริงอะไรจริง จริงๆ เราก็พอมีเวลาว่างนะ แต่ไม่ได้ว่างนานพอที่เราจะนั่งเขียนอะไรยาวๆ เป็นจริงเป็นจังได้ ปีที่ผ่านมา ชีวิตไม่ได้หวือหวาโลดโผนนะ แต่เป็นปีที่รู้สึกว่าบาลานซ์ชีวิตไม่ได้เลย แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เครียดอะไรมาก ยังพอมีเวลาให้กับตัวเองบ้าง เวลานอนก็โอเค ปรกติดี ได้อ่านหนังสือบ้างนิดๆ หน่อยๆ ถึงแม้จะน้อยกว่าที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่อ่านนะ (ปลอบใจตัวเองเบาๆ) ที่ว่าไม่สามารถบาลานซ์ชีวิตได้เลย เพราะทุ่มเวลาไปกับงานสอนงานติวหมดเลย รับงานค่อนข้างเยอะ และใช้เวลาไปกับการเตรียมเนื้อหาเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบบทเรียน หาแบบฝึกหัด บทความต่างๆ เพื่อนำมาใช้สอน คือทุ่มเวลาไปเยอะจริงๆ สอนหนึ่งถึงสองชั่วโมง เราใช้เวลาเตรียมตัว สองสามเท่าเลย แทบจะออกแบบการเรียนการสอนให้น้องๆ เป็นรายบุคคลเลย… Continue Reading →

ความย้อนแย้ง และคำตอบของชีวิตที่ซ่อนอยู่ ในความย้อนแย้งนั้น

“ย้อนแย้ง” เป็นคำคำหนึ่งที่เราชอบนะ มันมีความหมายที่สื่อออกมาชัดเจนในตัวเอง เป็นคำที่ทุกคนน่าจะเข้าใจตรงกัน ว่าหมายความว่ายังไง รู้ความหมาย ถึงแม้ว่า คำคำนี้จะยังไม่ได้บรรจุลงในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน นั่นหมายความว่า คำคำนี้ยังไม่มีการระบุความหมายออกมาเป็นทางการ ชอบตรงนี้แหละ เข้าใจตรงกัน ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถอธิบายความหมายของมันออกมาได้ก็ตาม พูดถึงความย้อนแย้งแล้ว เราคิดว่าทุกคน น่าจะมีความย้อนแย้งอยู่ในตัวเองนะคะ อาจจะมากน้อยไม่เท่ากัน ทั้งรู้ตัว ไม่รู้ตัว หรืออาจจะรู้ตัวแต่ไม่อยากยอมรับ ลองสังเกตดูตัวเองนะคะ แล้วจะรู้ว่าเราหมายความว่ายังไง ตัวเราเองนั้น สังเกตเห็นความย้อนแย้งในตัวเองตั้งแต่เด็ก แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง แต่ก็ไม่เคยคิดนะ ว่าทำไม เช่น เราชอบกินแกงเขียวหวาน แต่ไม่ชอบมะเขือในแกงเขียวหวาน ไม่ได้ไม่ชอบมะเขือนะ เพราะยำมะเขือเผาก็กินได้ อร่อยดี แต่ก็ไม่ได้สนใจจะหาคำตอบให้ตัวเองนะ ว่าทำไม ก็แค่เขี่ยมะเขือออก ถ้ากินที่บ้าน ถ้ากินข้างนอก ต้องกินมะเขือด้วย แม่บังคับ… Continue Reading →

ชีวิตที่ผ่านมาในปี 2017 และเป้าหมายต่อไปในชีวิต ในวันที่ชีวิตไม่มีเป้าหมายระยะสั้นแล้ว

ปีที่ผ่านมาชีวิตค่อนข้างเป๋ไปจากที่ตั้งเป้าไว้พอสมควร เหตุผลหลักๆ ใหญ่ๆ ก็เป็นเพราะปัญหาสุขภาพ มีการป่วยที่ถือได้ว่าใหญ่พอสมควร อาจจะไม่ใช่ที่สุดในชีวิต แต่ก็มีผลกระทบมากพอที่ที่จะทำให้เป้าหมายต่างๆ ล้มต่อกันไปเป็นโดมิโนเลยทีเดียว ถ้าไม่นับเรื่องป่วย ที่เหลือก็ค่อนข้างพอใจ เพราะค่อนข้างทำในสิ่งที่ได้ตั้งใจไว้เกือบหมด ตามสิ่งที่ตั้งไว้ปีที่แล้ว ผลที่ออกมาก็ตามนี้ – ออกกำลังกายให้บ่อย และสม่ำเสมอกว่าเดิม: มีการออกกำลังกายบ้าง และบ่อยกว่าที่ผ่านๆ มา ถึงแม้จะยังไม่ได้แอคทีฟมากนัก แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยจะออกกำลังกายอย่างเราเลย ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่พอใจสำหรับตัวเองนะคะ ได้ขยับร่างกายพอสมควร มีได้หยุดออกกำลังกายตอนที่ป่วยไปพักใหญ่ๆ แต่มันก็เป็นเหตุสุดวิสัย ที่เราไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น ตอนนี้ร่างกายเข้าที่แล้ว ก็กลับมาเริ่มออกกำลังกายเบาๆ แล้ว และหวังว่าจะดีขึ้นไปเรื่อยๆ – อ่านหนังสือมากขึ้น ต้องมากกว่าสิบเล่ม: ข้อนี้สำหรับเรา เกินไปกว่าความตั้งใจเยอะค่ะ พอใจมาก และตั้งใจจะอ่านหนังสือให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ไปเรื่อยๆ เลย หนังสือในที่นี้… Continue Reading →

ค่าของคนวัดยังไง ใช้อะไรวัด แล้วใครสร้างมาตรฐานการวัด

เชื่อว่าหลายคนคงได้อ่านกระทู้ดราม่าเมียฝรั่งในพันทิป ที่มีมาให้เห็นเรื่อยๆ ห่างบ้าง ถี่บ้าง แต่ก็มีมาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ เรื่องการทำตัวให้มีค่า ชีวิตแม่บ้านนั่นนี่ แล้วทุกครั้งก็จะมีดราม่าตลอดเลย มากบ้างน้อยบ้าง ตามสถานการณ์ เราเองก็อ่านนะ แต่ไม่ค่อยได้ออกความเห็นในกระทู้แนวนี้เท่าไหร่ แต่ก็อ่านนะ ได้เจอความเห็นหลากหลายดี บางทีก็ได้ความคิดใหม่ๆ บ้าง เราไม่ค่อยสนใจเรื่องที่ดราม่ากันเท่าไหร่ จนมากระทู้ล่าสุดที่เจ้าของกระทู้ลบไป เราเองคิดคล้ายๆ เจ้าของกระทู้นะคะ แต่ก็ไม่ได้ออกตัวสนับสนุน เพราะเราเองก็คิดเหมือนบางความเห็นว่า มันสิ่งพื้นฐานที่คนน่าจะคิดได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะแต่งงานกับชาวต่างชาติ หรือชาวไทย หรือจะยังไม่แต่งงาน ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ไหนในโลก แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาตัดสินว่าอะไรดี ไม่ดี อะไรควรทำ หรือไม่ควรทำ เพราะปัจจัยชีวิตของคนเราไม่เหมือนกัน และเราก็เห็นด้วยกับบางคนที่ว่า เจ้าของกระทู้อาจจะหวังดี แต่ใช้คำผิดไปหน่อย สรุปคือเราคิดคล้ายกับเจ้าของกระทู้ แต่เราว่าเรื่องแบบนี้มันไม่จำเป็นที่จะเอามาแนะนำคนอื่น ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักแล้วด้วย มันจะก่อให้เกิดความบาดหมางกันเฉยๆ นอกจากคนอื่นมาขอคำแนะนำกับเรา… Continue Reading →

ความพอใจของคนเราไม่เท่ากัน

เราเข้าใจนะ ว่าคนเราบางทีก็ชอบคิดแทนคนอื่น ทั้งที่คนที่รู้จักดี รู้จักแบบห่างๆ ไปจนถึงคนที่เราไม่รู้จักเลย  ที่เราชอบคิดว่า ทำไมคนนี้ไม่ทำแบบนั้น ทำไมคนนั้นไม่ทำแบบนี้ ถ้าเป็นเรานะ เราจะทำอีกอย่าง นั่นก็เป็นเพราะความคิดที่ต่างกันของคนเรา สภาพแวดล้อมที่หล่อหลอมเรามา เราโตมายังไง เจออะไรมาบ้าง ใช้ชิวิตยังไง ประสบการณ์ชีวิตของเราไม่เหมือนกัน ทำให้คนเรามีวิธีคิดที่ต่างกัน เช่น วลาเรามีปัญหา เราก็จะมองในมุมของเรา แก้ปัญหาในแบบของเรา คนอื่นก็อาจจะมีวิธีแก้แบบอื่น เพราะเค้าอาจจะมองปัญหาคนละมุมกับเรา  เราเองก็ยอมรับนะ ว่ามีโมเมนต์ที่รู้สึกขัดใจเหมือนกัน เวลาเห็นคนอื่นทำอะไรที่ขัดตาเรา เพราะเราคิดไม่เหมือนเค้า แต่เราไม่เคยใช้ความคิดเราไปตัดสินคนอื่น ไม่เคยพูดสิ่งที่เราคิดออกมา เพราะเราเข้าใจว่า เค้าพอใจที่จะทำ ที่จะใช้ชีวิตแบบนั้น ไม่เคยเก็บมาคิดต่อ คือเห็นตอนนั้น คิดตรงนั้น แล้วก็จบตรงนั้น เราไม่เคยให้คำแนะนำใคร ถ้าเค้าไม่ถาม ถ้าเค้าถาม เราก็จะย้ำเสมอว่า… Continue Reading →

I love being me, I enjoy being myself!

อยากจะถึงเขียนที่มาของชื่อหมวด Ich bin ich ในบล็อกนี้เอาไว้ จะได้เอาไว้เตือนตัวเองด้วยว่า เราก็คือเรา เรารักที่เราเป็นอย่างนี้ เราใช้ชีวิตของเราเพื่อเราเอง ถ้าคนอื่นจะไม่ถูกใจที่เราใช้ชีวิตของเราแบบนี้ ก็คือปัญหาของคนคนนั้น เราจะไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อให้คนอื่นพอใจ ถ้าวันหนึ่งเราจะเปลี่ยนไป ก็ขอให้เป็นเพราะเราอยากเปลี่ยนของเราเอง ไม่ใช่เปลี่ยนเพราะเราอยากเหมือนคนอื่น อยากเป็นคนอื่น หรือทำให้คนอื่นพอใจ เราเอาประโยค Ich bin ich มาจากหนังสือเด็กชื่อ Das Kleine Ich bin ich. หนังสือเล่มนี้เกิดมาจากไอเดียของ Susi Weigel กับ Mira Lobe. Mira เป็นคนเขียนเรื่อง Susi เป็นคนต้นคิด และวาดภาพประกอบด้วย เราอ่านหนังสือเล่มนี้แล้วชอบมาก เราอยากเห็นคนเราที่แตกต่างกันในสังคม อยู่ร่วมกันได้โดยเสมอภาคกัน… Continue Reading →

© 2021 Ickle Owl

Powered by WordPressBased on a theme by Anders NorenUp ↑