Ickle Owl

Tag

ชีวิต

มองย้อนชีวิตในปี 2018ที่ผ่านมา และชีวิตที่มองไว้ใน 2019

ผ่านปีใหม่มาได้สองเดือนกว่าแล้ว เข้าสู่เดือนมีนาคม แต่เพิ่งจะมีเวลาว่างจริงๆ จังๆ เลยคิดว่า มานั่งเขียนบล็อกทบทวนชีวิตของปีที่แล้วหน่อยแล้วกัน ซึ่งอันที่จริงแล้วบล็อกหัวข้อนี้เราควรจะเขียนช่วงปลายปี หรือต้นปี ช่วงมกราคมนะ แต่ช่วงปีที่ผ่านมายุ่งจริงอะไรจริง จริงๆ เราก็พอมีเวลาว่างนะ แต่ไม่ได้ว่างนานพอที่เราจะนั่งเขียนอะไรยาวๆ เป็นจริงเป็นจังได้ ปีที่ผ่านมา ชีวิตไม่ได้หวือหวาโลดโผนนะ แต่เป็นปีที่รู้สึกว่าบาลานซ์ชีวิตไม่ได้เลย แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เครียดอะไรมาก ยังพอมีเวลาให้กับตัวเองบ้าง เวลานอนก็โอเค ปรกติดี ได้อ่านหนังสือบ้างนิดๆ หน่อยๆ ถึงแม้จะน้อยกว่าที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่อ่านนะ (ปลอบใจตัวเองเบาๆ) ที่ว่าไม่สามารถบาลานซ์ชีวิตได้เลย เพราะทุ่มเวลาไปกับงานสอนงานติวหมดเลย รับงานค่อนข้างเยอะ และใช้เวลาไปกับการเตรียมเนื้อหาเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบบทเรียน หาแบบฝึกหัด บทความต่างๆ เพื่อนำมาใช้สอน คือทุ่มเวลาไปเยอะจริงๆ สอนหนึ่งถึงสองชั่วโมง เราใช้เวลาเตรียมตัว สองสามเท่าเลย แทบจะออกแบบการเรียนการสอนให้น้องๆ เป็นรายบุคคลเลย… Continue Reading →

ความย้อนแย้ง และคำตอบของชีวิตที่ซ่อนอยู่ ในความย้อนแย้งนั้น

“ย้อนแย้ง” เป็นคำคำหนึ่งที่เราชอบนะ มันมีความหมายที่สื่อออกมาชัดเจนในตัวเอง เป็นคำที่ทุกคนน่าจะเข้าใจตรงกัน ว่าหมายความว่ายังไง รู้ความหมาย ถึงแม้ว่า คำคำนี้จะยังไม่ได้บรรจุลงในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน นั่นหมายความว่า คำคำนี้ยังไม่มีการระบุความหมายออกมาเป็นทางการ ชอบตรงนี้แหละ เข้าใจตรงกัน ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถอธิบายความหมายของมันออกมาได้ก็ตาม พูดถึงความย้อนแย้งแล้ว เราคิดว่าทุกคน น่าจะมีความย้อนแย้งอยู่ในตัวเองนะคะ อาจจะมากน้อยไม่เท่ากัน ทั้งรู้ตัว ไม่รู้ตัว หรืออาจจะรู้ตัวแต่ไม่อยากยอมรับ ลองสังเกตดูตัวเองนะคะ แล้วจะรู้ว่าเราหมายความว่ายังไง ตัวเราเองนั้น สังเกตเห็นความย้อนแย้งในตัวเองตั้งแต่เด็ก แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง แต่ก็ไม่เคยคิดนะ ว่าทำไม เช่น เราชอบกินแกงเขียวหวาน แต่ไม่ชอบมะเขือในแกงเขียวหวาน ไม่ได้ไม่ชอบมะเขือนะ เพราะยำมะเขือเผาก็กินได้ อร่อยดี แต่ก็ไม่ได้สนใจจะหาคำตอบให้ตัวเองนะ ว่าทำไม ก็แค่เขี่ยมะเขือออก ถ้ากินที่บ้าน ถ้ากินข้างนอก ต้องกินมะเขือด้วย แม่บังคับ… Continue Reading →

ชีวิตที่ผ่านมาในปี 2017 และเป้าหมายต่อไปในชีวิต ในวันที่ชีวิตไม่มีเป้าหมายระยะสั้นแล้ว

ปีที่ผ่านมาชีวิตค่อนข้างเป๋ไปจากที่ตั้งเป้าไว้พอสมควร เหตุผลหลักๆ ใหญ่ๆ ก็เป็นเพราะปัญหาสุขภาพ มีการป่วยที่ถือได้ว่าใหญ่พอสมควร อาจจะไม่ใช่ที่สุดในชีวิต แต่ก็มีผลกระทบมากพอที่ที่จะทำให้เป้าหมายต่างๆ ล้มต่อกันไปเป็นโดมิโนเลยทีเดียว ถ้าไม่นับเรื่องป่วย ที่เหลือก็ค่อนข้างพอใจ เพราะค่อนข้างทำในสิ่งที่ได้ตั้งใจไว้เกือบหมด ตามสิ่งที่ตั้งไว้ปีที่แล้ว ผลที่ออกมาก็ตามนี้ – ออกกำลังกายให้บ่อย และสม่ำเสมอกว่าเดิม: มีการออกกำลังกายบ้าง และบ่อยกว่าที่ผ่านๆ มา ถึงแม้จะยังไม่ได้แอคทีฟมากนัก แต่สำหรับคนที่ไม่ค่อยจะออกกำลังกายอย่างเราเลย ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่พอใจสำหรับตัวเองนะคะ ได้ขยับร่างกายพอสมควร มีได้หยุดออกกำลังกายตอนที่ป่วยไปพักใหญ่ๆ แต่มันก็เป็นเหตุสุดวิสัย ที่เราไม่ได้อยากให้เกิดขึ้น ตอนนี้ร่างกายเข้าที่แล้ว ก็กลับมาเริ่มออกกำลังกายเบาๆ แล้ว และหวังว่าจะดีขึ้นไปเรื่อยๆ – อ่านหนังสือมากขึ้น ต้องมากกว่าสิบเล่ม: ข้อนี้สำหรับเรา เกินไปกว่าความตั้งใจเยอะค่ะ พอใจมาก และตั้งใจจะอ่านหนังสือให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ไปเรื่อยๆ เลย หนังสือในที่นี้… Continue Reading →

[บ่นลอยๆ] ตอน กริยาส่อสกุล

บางครั้ง เวลาที่เราคุยกับคนบางคน เราจะอยากรู้ว่าคนคนนี้ถูกเลี้ยงดูมายังไง ทำไมดูเป็นคนมารยาทงามจัง พูดจาไพเราะ แต่ดูเป็นธรรมชาติ เหมือนเป็นสิ่งที่ทำเป็นปกติอยู่แล้ว ไม่ใช่จำเป็นต้องพูดเพราะหน้าที่การงาน แต่บางครั้ง กับคนบางคน ก็จะกลายเป็น โตมายังไง ถึงเป็นคนมารยาทไม่ดี คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ แน่นอนว่า คนในสังคมเรา มันไม่มีใครขาว มีดำหรอก แต่ว่าบางที มารยาทในการเข้าสังคม มารยาทในการอยู่ร่วมกันกับคนอื่นก็ต้องมีบ้างป่ะ ช่วงนี้เราเจอคนประเภทหลังค่อนข้างบ่อย เลยรู้สึกอยากบ่นบ้าง คือเราเองก็ไม่ได้มาจากตระกูลดัง ตระกูลผู้ดีเก่าแก่อะไร แต่ครอบครัวสอนมาดีค่ะ อันนี้กล้าพูด หยาบสุดที่เราพูดก็กูมึง แต่ไม่ใช่กับทุกคน และไม่ใช้พูดลอยๆ ในที่สาธารณะ ไม่แทนตัวเองในโซเชี่ยลต่างๆ และเราไม่ชอบแบบนั้น เราก็เลยจะไม่ทำ แต่สิ่งที่จะบ่นไม่ใช่เรื่องนี้ เพราะการใช้สรรพนามแทนตัวเอง มันก็ค่อนข้างถือเป็นเรื่องของใครของมันอยู่ ตราบใดที่คนคนนั้นรู้จักมารยาทสังคม รู้จักเห็นอกเห็นใจ ไม่เอาเปรียบคนร่วมสังคม… Continue Reading →

ประสบการณ์การทำใบขับขี่รถยนต์ในเยอรมนี ตอนที่ ๔: สอบภาคปฏิบัติ (สอบขับ)

การสอบใบขับขี่ภาคปฏิบัติในเยอรมนี ไม่เหมือนที่ไทยนะคะ (ที่ไทยเราไม่เคยสอบนะคะ แต่ถามคนเคยสอบมา) การสอบภาคปฏิบัติที่นี่ คือการขับรถบนถนนจริง เจอสถานการณ์จริงๆ ค่ะ สอบจอดบนถนน บนที่จอดรถจริงๆ โดยจะมีผู้คุมสอบนั่งรถไปด้วย ใช้เวลาประมาณ 45 นาที อาจจะบวกลบห้านาที แล้วแต่สถานการณ์ เช่น อาจจะมีอุบัติเหตุทำให้รถติดนานเกินไป ถ้าไม่สามารถเลี่ยงออกมาได้ อาจจะใช้เวลามากกว่าสี่สิบห้านาที หรือถ้าออกมาแล้ว สภาพอากาศแบบแย่มาก ก็อาจจะต้องยกเลิกการสอบ แล้วเลื่อนไปสอบวันอื่นแทน (อันนี้อาจารย์สอนเราบอกนะคะ ประมาณว่าให้เตรียมใจไว้ เผื่อมีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้น แต่โชคดีวันสอบทั้งสามครั้ง ไม่มีอะไรที่ทำให้ต้องเลื่อนสอบเลย) เราต้องสอบขับถึงสามครั้ง ถึงได้ใบขับขี่มา ถามว่าอายไหม ตอบว่าไม่ (แต่แอบเสียดายเงินอยู่นะ) ที่ไม่อายเพราะมันไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรที่ต้องสอบขับหลายครั้ง เราไม่ใช่คนแรก และคิดว่าไม่น่าจะใช่คนสุดท้ายด้วย อาจารย์สอนขับรถบอกมาอย่างนี้นะคะ ถามว่าคนสอบขับครั้งเดียวผ่านเลยมีไหม ตอบว่ามีค่ะ… Continue Reading →

A Look Back at 2016 and 2017 New Year’s Resolutions

เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ผ่านมาจนจะสิ้นปีอีกทีละ รู้สึกว่าเวลาเดินเร็วเหลือเกิน จริงๆ ก็รู้สึกอย่างนี้ตลอดเลยนะ ไม่รู้ว่าทำไม พอจะสิ้นปีปั๊บ ความรู้สึกนี้ มันก็แว้บเข้ามาในหัวทันที ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วนะ แต่พอเดือนธันวาปั๊บ เหมือนติดจรวดทันที ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นกันหรือเปล่านะคะ หรือเราจะรู้สึกไปเองคนเดียวหรือเปล่า และพอถึงสิ้นปี สำหรับเราแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องทบทวนชีวิตที่ผ่านมาด้วย ซึ่งนอกจากจะมองย้อนกลับไปเมื่อต้นปี ก็หมายถึงการวางแผนในสิ่งที่อยากทำ สิ่งที่ตั้งใจในปีถัดไปด้วย ไอ้การวางแผนเนี่ย เพิ่งเริ่มปีที่แล้ว แล้วรู้สึกว่า การที่เราเขียนสิ่งที่อยากจะทำ สิ่งที่อยากได้ ออกมา มันเป็นแรงกระตุ้นที่จะทำให้สำเร็จ มากกว่าคิดไว้เฉยๆ (อาจจะใช้ไม่ได้สำหรับทุกคน แต่สำหรับเรา เรารู้สึกว่ามันทำให้เราทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จ) เมื่อมันได้ผลในครั้งแรก ก็ต้องมีครั้งต่อไปสินะ และนอกจากจะเขียนไว้ในบล็อก ในรูปของบทความแล้ว เราก็ยังเขียนสิ่งที่ตั้งใจอยากทำ ลงในกระดาษขนาดประมาณครึ่งโปสการ์ด ติดไว้ในที่ที่เรามองเห็นบ่อยๆ… Continue Reading →

การปรับตัว การเข้าหาคนโลกส่วนตัวสูง

เคยเขียนเรื่องคนโลกส่วนตัวสูงไปแล้วครั้งหนึ่ง และบล็อกนั้น ก็มีหลายคนตั้งคำถามในทำนองที่ว่า จะปรับตัวเข้าหาคนโลกส่วนตัวสูงยัง มีแฟนเป็นคนโลกส่วนตัวสูง จะทำยังไง เราคงตอบแทนคนโลกส่วนตัวสูงทั้งหมดไม่ได้หรอกนะคะ เพราะถึงจะโลกส่วนตัวสูงเหมือนกัน ก็ไม่ได้หมายความจะมีความคิด และพฤติกรรมทุกอย่างเหมือนกัน หรือไปในแนวทางเดียวกันทั้งหมด แต่จะขอตอบในมุมมอง และความคิดของเราเองก่อน และก่อนจะพูดถึงเรื่องนั้น ขอย้ำตรงนี้อีกครั้งว่า ในความคิดของเรา คนโลกส่วนตัวสูง ไม่ใช่คนมีปัญหากับคนอื่น  ไม่ใช่คนที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ไม่ได้มีปัญหากับการใช้ชีวิตในสังคมนอกโลกส่วนตัวของตัวเอง ไม่ได้ต้องการให้คนอื่นมาใส่ใจ หรือสนใจ และตัวเองก็ไม่ได้สนใจเรื่องของคนอื่น  แต่คนอื่นอาจจะคิดว่าคนโลกส่วนตัวสูงเป็นแบบอื่น ไม่ใช่แบบที่เราว่ามา อันนี้เราก็คงไม่สามารถที่จะห้ามความคิดได้นะคะ ก็แล้วแต่จะคิดเนอะ แต่ถ้าใครกำลังคบ หรือกำลังคิดจะคบกับคนนี่มีลักษณะดังที่เราว่ามา แต่ไม่รู้จะทำยังไง จะปรับตัวยังไง อันดับแรก ลองถามตัวเองให้แน่ใจก่อนนะคะ ว่าพร้อมจะปรับ พร้อมจะเข้าใจกันแค่ไหน ไม่ได้จะยุยงส่งเสริมให้เลิกคบ เลิกคิดกันนะคะ แต่ในความคิดของเรา ถ้าเราจะต้องปรับตัวเอง จนไม่เป็นตัวของตัวเอง… Continue Reading →

ทำเพราะอยากทำ ไม่ได้หวังอะไร ก็เลยไม่ผิดหวัง

เมื่อเร็วๆ มานี้เราได้มีโอกาสคุยกับคนรู้จักคนหนึ่ง ซึ่งเขาก็กำลังทำบล็อก ทำยูทูปเหมือนเรา แต่ต่างกันตรงที่ เราทำเพราะเราอยากทำ สนุกที่จะทำ ทำเป็นงานอดิเรกเล่นๆ ยังไม่ได้คิดจริงจังถึงรายได้หรือผลตอบแทนหารายได้จากบล็อก หรือจากยูทูป แต่คนรู้จักเราตั้งใจทำแบบที่จะสร้างรายได้เลยตั้งแต่แรก เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจว่าจะทำให้เป็นรายได้ต่อเนื่อง จะได้ออกจากงานประจำ เขาถามเราว่า ไม่รู้สึกแย่เหรอที่มีคนดูบล็อกวันหนึ่งไม่กี่สิบคน คนตามยูทูปสามคน ตามอินสตราแกรมคนเดียว ทั้งๆ ที่เราตั้งใจจะสอนภาษาเยอรมันแท้ๆ แต่แทบจะไม่มีคนดูเลย ไม่รู้สึกหมดกำลังใจเหรอ เขาบอกว่า คนดูของเขาวันละเป็นร้อย เขายังรู้สึกว่ามันน้อยเลย ขนาดบอกคนรู้จักช่วยดู ช่วยโปรโมท แต่ทำไมยังได้แค่นี้ มันต้องมากกว่านี้สิ เขาลงทุนไปพอสมควรนะ คิดว่าค่าตอบแทนมันต้องมากกว่านี้ แล้วเขาเครียดมาก เราคุยกับเขา เรายังรู้สึกได้ถึงความเครียดที่แผ่ซ่านอยู่รอบๆ ตัวเขาเลย เราเองจะไปชี้แนะอะไรก็คงไม่ได้ นอกจากปลอบใจไปตามเรื่องตามราว เขาคงคาดหวังมากจริงๆ หวังว่ามันต้องได้ เมื่อไม่ได้ตามหวัง มันก็ผิดหวัง… Continue Reading →

คนก็คือคน

เราไม่ค่อยชอบตอบคำถาม หรือแสดงความคิดเห็น เวลาที่มีคนถามว่าคนเยอรมันเป็นยังไง คนไทยเป็นยังไง หรือคำถามอะไรทำนองนี้ ไม่ชอบอยู่ในวงสนทนาที่มีการพูดถึงคนส่วนใหญ่ โดยตัดสินใจที่คนพูดก็ตัดสินใจเอาจากที่เราเห็นด้วย  เช่น คนประเทศนั้นเป็นอย่างนี้ คนประเทศนี้เป็นอย่างนั้น พนักงานร้านนี้พูดจาไม่ดีเลย ไม่ไปอุดหนุนละ เรารู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับคนที่โดนเหมารวม เราเลยไม่ชอบสำนวนที่ว่า ปลาเน่าตัวเดียวเหม็นไปทั้งข้อง เราว่ามันไม่ยุติธรรมกับปลาตัวอื่นเลย คนก็เหมือนกัน เพราะคิดแบบนี้เราเลยจะไม่ค่อยยุ่งกับเรื่องแบบนี้ และถ้าเลี่ยงออกจากวงสนทนาได้ เราก็ทำ เพราะบทสนทนาแนวนี้ เราไม่สบายใจที่จะร่วมวงแสดงความคิดเห็นด้วย เราคิดว่าไม่จะองค์กรไหน ประเทศอะไร หรือแม้แต่คนในครอบครัวเดียวกัน ที่ได้รับการเลี้ยงดูมาเหมือนกัน ก็น่าจะมีทั้งดำ ทั้งขาว ทั้งเทาๆ ปนกันไปนี่แหละ คงไม่มีที่ไหนขาวล้วน ดำล้วนหรอกมั้ง เราควรจะดูเป็นคนๆ แยกกันทีละเหตุการณ์หรือเปล่า เราก็เข้าใจนะ ว่าบางทีมันก็อธิบายด้วยเหตุผลยากนะ หรือคนที่ได้รับประสบการณ์ไม่ดีมา มันก็ยากที่จะไม่มองภาพรวม เราก็เข้าใจคนที่คิดแบบนี้นะ เราเองถึงจะคิดอีกอย่าง… Continue Reading →

ชีวิตเงียบๆ บนโลกออนไลน์และโลกของโซเชียลมีเดีย

พักนี้มีหลังไมค์จากน้องๆ หลายคน ที่สนใจเรื่องออแพร์ สนใจเรื่องเรียนต่อที่เยอรมนี มาถามถึงเฟซบุ๊คเราค่อนข้างถี่ เราก็ตอบกลับไปหาทุกคนเหมือนกันว่า พี่ไม่มีเฟซบุ๊กค่ะน้อง หลายๆ คนอาจจะไม่เชื่อ อาจจะมีมองบน แล้วคิดในใจว่า มีความตอแหล ไม่อยากให้ก็บอก แต่มันคือเรื่องจริงนะ เราไม่มีเฟซบุ๊คจริงๆ หลายๆ คน พอเราบอกไม่มีเฟซบุ๊กก็หายไปเลย คือจะบอกว่าเอาอีเมล์แทนไหมคะ ถามมาทางอีเมล์ได้นะคะ มันเป็นสิ่งเดียวที่เราเช็คบ่อยที่สุด และใช้บ่อยที่สุดในบรรดาช่องทางการติดต่อสื่อสารที่เรามี และสบายใจที่จะใช้ที่สุด ถามว่าเคยมีเฟซบุ๊คไหม เคยค่ะ แต่ใช้ไม่กี่เดือนเอง แล้วก็ลบทิ้งไป เพราะรู้สึกว่ามันไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตเรา และเราก็รู้สึกว่า เราไม่รู้จะมีไปทำไม เราไม่เขียนอะไรหน้าวอล เพราะไม่รู้จะเขียนอะไร และเราก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องของคนอื่น ไม่อยากแสดงตัวตนบนนั้น ไม่ลงรูปอะไร เพราะไม่ชอบให้รูปตัวเองอยู่ในที่สาธารณะ คนอื่นลงรูปเราได้นะ ไม่ได้ซีเรียส แต่อย่าแท็คเราก็พอ ไม่ได้ใช้ชื่อจริง… Continue Reading →

© 2021 Ickle Owl

Powered by WordPressBased on a theme by Anders NorenUp ↑