เชื่อว่าหลายคนคงได้อ่านกระทู้ดราม่าเมียฝรั่งในพันทิป ที่มีมาให้เห็นเรื่อยๆ ห่างบ้าง ถี่บ้าง แต่ก็มีมาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ เรื่องการทำตัวให้มีค่า ชีวิตแม่บ้านนั่นนี่ แล้วทุกครั้งก็จะมีดราม่าตลอดเลย มากบ้างน้อยบ้าง ตามสถานการณ์ เราเองก็อ่านนะ แต่ไม่ค่อยได้ออกความเห็นในกระทู้แนวนี้เท่าไหร่ แต่ก็อ่านนะ ได้เจอความเห็นหลากหลายดี บางทีก็ได้ความคิดใหม่ๆ บ้าง เราไม่ค่อยสนใจเรื่องที่ดราม่ากันเท่าไหร่

จนมากระทู้ล่าสุดที่เจ้าของกระทู้ลบไป เราเองคิดคล้ายๆ เจ้าของกระทู้นะคะ แต่ก็ไม่ได้ออกตัวสนับสนุน เพราะเราเองก็คิดเหมือนบางความเห็นว่า มันสิ่งพื้นฐานที่คนน่าจะคิดได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะแต่งงานกับชาวต่างชาติ หรือชาวไทย หรือจะยังไม่แต่งงาน ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ที่ไหนในโลก แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาตัดสินว่าอะไรดี ไม่ดี อะไรควรทำ หรือไม่ควรทำ เพราะปัจจัยชีวิตของคนเราไม่เหมือนกัน และเราก็เห็นด้วยกับบางคนที่ว่า เจ้าของกระทู้อาจจะหวังดี แต่ใช้คำผิดไปหน่อย สรุปคือเราคิดคล้ายกับเจ้าของกระทู้ แต่เราว่าเรื่องแบบนี้มันไม่จำเป็นที่จะเอามาแนะนำคนอื่น ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักแล้วด้วย มันจะก่อให้เกิดความบาดหมางกันเฉยๆ นอกจากคนอื่นมาขอคำแนะนำกับเรา

จบจากกระทู้นั้น มาเจอแบบนี้ในชีวิตจริง เจอคนที่ไม่ได้รู้จักกัน บังเอิญนั่งข้างกันบนรถไฟ และเริ่มคุยกันเล็กๆ น้อยๆ แต่อยู่ดีๆ ก็มาแนะนำการใช้ชีวิตให้กับเรา บอกว่าทำอย่างนั้น อย่างนี้สิ สามีจะได้ภูมิใจ (สามีใครเหรอคะ) เราเองก็ไม่ได้โต้เถียงอะไรในตอนนั้น เพราะคงไม่ได้เจอคนนี้อีก หรืออาจจะเจอนานๆ ครั้ง แต่ถ้าเจออีกเราก็จะพูดไปตามตรงแหละ ว่าเราไม่ชอบแบบนี้ แต่ที่ไม่พูดทันที เพราะเราว่ามันไม่จำเป็น ไม่ได้รู้จักกันเท่าไหร่ ไม่มีช่องท่างติดต่อกัน คิดว่าไม่น่าจะเจอกันอีก เลยขี้เกียจพูด

แต่ก็สงสัยนะ ว่าทำไมหลายคนถึงคิดว่า การที่ผู้หญิงทำงาน มีค่ากว่าผู้หญิงที่ทำงานบ้าน เราเองเป็นคนชอบทำงานในบ้านมากกว่าข้างนอก ไม่ได้ทำดีหรอก แต่ชอบทำเอง สนุกเวลาลงครัว เวลาอบขนม สามีเราก็ไม่ได้ข่มนะ ว่าหาเงินคนดียว ไม่เคยว่าเรา เพราะเราทำให้เงินเค้าน้อยลง ไม่เคยถามว่าทำไมไม่ทำงาน เราอยากทำอะไรก็ทำ ตัดสินใจเอง สามีบอกว่าตอนนี้ทำงานคนเดียวเราอยู่ได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราอยู่ไม่ได้ ถึงตอนนั้นก็ขอให้ทำงานช่วยกัน เราเองก็โอเคนะ มันคือข้อตกลงของเรา

เราเองตอนนี้ก็เรียนมหาวิทยาลัยที่นี่ด้วย เวลาว่างก็ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ทำเอารวย แต่ทำเอาสังคม เอาประสบการณ์ที่อาจจะได้เอามาใช้ทีหลัง หลังจากเรียนจบ ก็อาจจะเรียนต่อ หรือถ้าทำงาน ถ้าเป็นไปได้ก็จะหางานที่ไม่เต็มเวลาทำ จะได้ใช้เวลาที่เหลือจัดการงานบ้าน ดูแลสามี ชีวิตครอบครัวเราก็มีความสุขดีนะคะ เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าเราด้อยค่าอะไรนะ เราก็ไม่เคยไปว่าคนที่ไม่ทำงานบ้านเองนะ แต่เราไม่เข้าใจ ว่าคนที่ทำงานเต็มเวลาหลายคน ชอบมาแนะนำเราว่า รีบเรียนให้จบ รีบหางานทำ จะได้เป็นอิสระ เราว่าชีวิตเราทุกวันนี้ก็อิสระพอสมควรนะ อยู่ในระดับที่เราพอใจเลย แล้วทำไมเราต้องดิ้นรนขนาดนั้น

ที่เขียนมายาวๆ นี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ แค่อยากฝากไว้ว่า ปัจจัยเงื่อนไขในการใช้ชีวิตของคนเรามันต่างกัน เราเติบโตมาจากสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน อย่าเอาความคิดของตัวเองมาตัดสินคนอื่นเลยค่ะ เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจคนทุกคนหรอกค่ะ ถ้าใครใช้ชีวิตไม่ถูกใจเรา ก็หยุดมองอยู่ห่างๆ ถ้าเขาไม่เรียกขอความช่วยเหลือ ก็เดินผ่านไปดีกว่าค่ะ อย่าเก็บเอามาคิดให้ตัวเองทุกข์ไปด้วยเลย สิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เราคิดว่าเราเข้าใจ กับสิ่งที่เป็น มันก็อาจจะไม่ใช่สิ่งเดียวกันไปซะทั้งหมดนะคะ