Ickle Owl

Month

April 2016

ชีวิตเงียบๆ บนโลกออนไลน์และโลกของโซเชียลมีเดีย

พักนี้มีหลังไมค์จากน้องๆ หลายคน ที่สนใจเรื่องออแพร์ สนใจเรื่องเรียนต่อที่เยอรมนี มาถามถึงเฟซบุ๊คเราค่อนข้างถี่ เราก็ตอบกลับไปหาทุกคนเหมือนกันว่า พี่ไม่มีเฟซบุ๊กค่ะน้อง หลายๆ คนอาจจะไม่เชื่อ อาจจะมีมองบน แล้วคิดในใจว่า มีความตอแหล ไม่อยากให้ก็บอก แต่มันคือเรื่องจริงนะ เราไม่มีเฟซบุ๊คจริงๆ หลายๆ คน พอเราบอกไม่มีเฟซบุ๊กก็หายไปเลย คือจะบอกว่าเอาอีเมล์แทนไหมคะ ถามมาทางอีเมล์ได้นะคะ มันเป็นสิ่งเดียวที่เราเช็คบ่อยที่สุด และใช้บ่อยที่สุดในบรรดาช่องทางการติดต่อสื่อสารที่เรามี และสบายใจที่จะใช้ที่สุด ถามว่าเคยมีเฟซบุ๊คไหม เคยค่ะ แต่ใช้ไม่กี่เดือนเอง แล้วก็ลบทิ้งไป เพราะรู้สึกว่ามันไม่ได้ตอบโจทย์ชีวิตเรา และเราก็รู้สึกว่า เราไม่รู้จะมีไปทำไม เราไม่เขียนอะไรหน้าวอล เพราะไม่รู้จะเขียนอะไร และเราก็ไม่ได้อยากรู้เรื่องของคนอื่น ไม่อยากแสดงตัวตนบนนั้น ไม่ลงรูปอะไร เพราะไม่ชอบให้รูปตัวเองอยู่ในที่สาธารณะ คนอื่นลงรูปเราได้นะ ไม่ได้ซีเรียส แต่อย่าแท็คเราก็พอ ไม่ได้ใช้ชื่อจริง… Continue Reading →

คนโลกส่วนตัวสูง

อาจจะเป็นความคิดของเราคนเดียว แต่เราคิดว่าเราคิดไม่ผิดนะ เราคิดว่าโลกส่วนตัวสูง กับการเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ไม่เหมือนกันนะ เราคิดโดยการใช้ตัวเองนี่แหละ เป็นตัวตัดสินความคิด เพราะเราเป็นคนหนึ่งที่มีโลกส่วนตัวสูง เวลาไปอ่านเจอคนที่บอกว่า ทำไมคนโลกส่วนตัวสูงเอาแต่ใจตัวเอง คนโลกส่วนตัวสูงเข้ากับใครไม่ได้ โลกส่วนตัวสูงเลยปรับตัวเข้ากับคนอื่นไม่ได้ เรารู้สึกอยากถามว่า ที่พูดมานั้น เข้าใจกันจริงๆ หรือเปล่า อยากอธิบาย ว่าคนโลกส่วนตัวสูงจริงๆ ไม่ได้มีปัญหาเรื่องนี้นะ โลกส่วนตัวก็คือโลกส่วนตัว ไม่ได้เกี่ยวกับโลกที่เราอยู่ร่วมกับคนอื่น พูดง่ายๆ ก็คือ เรามีความสุขที่จะใช้ชีวิตคนเดียว แต่ก็ไม่ได้มีปัญหากับการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น เรากล้าพูดอย่างนี้ เพราะการที่เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงนี่แหละ และไม่สูงธรรมดานะ ค่อนข้างสูงมากด้วย แต่เราไม่เคยมีปัญหากับการเข้ากับคนอื่น ไม่มีปัญหาในการทำงานกลุ่มตอนเรียน  ไม่มีปัญหากับการทำงานร่วมกับคนอื่น ไม่มีปัญหาในที่ทำงาน และที่แน่ๆ ไม่เคยเอาแต่ใจตัวเอง ไม่เคยเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง แน่นอนในการทำงานร่วมกับคนอื่น มันก็ต้องมีข้อขัดแย้งกันเป็นธรรมดา แต่ก็เป็นสิ่งที่เราพูดคุยตกลงกันได้ดีๆ ยอมรับมติเสียงส่วนใหญ่… Continue Reading →

ออแพร์กับการใช้ชีวิตในเยอรมนี: การปรับตัว

จริงๆ แล้ว ในชีวิตเรามันก็ต้องมีการปรับตัวอยู่ตลอดอยู่แล้วล่ะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน อาจจะมากบ้างน้อยบ้างตามแต่สถานการณ์จะพาไป มันเป็นสัญชาตญาณอย่างหนึ่งของมนุษย์ แต่บางครั้งการที่เราไปอยู่ในที่ที่ใหม่จริงๆ ต่างบ้าน ต่างเมือง ต่างวัฒนธรรม ต้องใช้ชีวิตร่วมกับคนที่พูดกันคนละภาษากับเรา คนที่โตมาคนละแบบกับเราสภาพแวดล้อม อาหารการกินที่ไม่คุ้นเคย ก็อาจจะมึนงงไปชั่วขณะได้ เราไม่ได้คิดว่าตัวเองผู้เชี่ยวชาญอะไรในด้านนี้ เลยมาแนะนำคนอื่นนะคะ เราเองไม่ได้มีปัญหาการกับการปรับตัวในตอนนั้น    คือเป็นค่อนข้างอยู่ง่ายกินง่าย อะไรก็ได้อยู่แล้ว เลยไม่มีปัญหาในการอยู่ต่างถิ่นต่างที่เท่าไหร่ เป็นคนที่สามารถไหลตามน้ำไปได้เรื่อยๆ แล้วเราไปเยอรมนีโดยที่ไม่ได้คาดหวังอะไรด้วย เลยไม่ได้ผิดหวังอะไร แต่มีคนรู้จักบางคนที่อยู่ลำบากเหมือนกัน กว่าจะปรับตัวได้ก็ผ่านไปละครึ่งปี เราเลยคิดว่า ถ้าเรารู้จักปรับตัวแต่เนิ่นๆ ชีวิตในเยอรมนีก็น่าอยู่นะ ขอรวมเคสที่คุยๆ กับออแพร์คนอื่นๆ มานะคะ ว่าอะไรที่ทำให้พวกเขาอยู่ยาก เผื่อจะเป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลัง หรือคิดจะมาเป็นออแพร์ในเยอรมนี เผื่อว่าจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ก่อนด้วย นี่เป็นตัวอย่างที่บางคนไม่ชอบ และรู้สึกว่าปรับตัวลำบากนะคะ เรื่องห้างที่ปิดเร็ว และไม่เปิดวันอาทิตย์ หลายๆ… Continue Reading →

เล่าสู่กันฟัง ต้องทำยังไงถ้าโดนสุ่มตรวจกระเป๋าที่สนามบิน

มันอาจจะเกิดไม่บ่อยนัก แต่มันมีสิทธิ์ที่จะเกิดขึ้นกับทุกคน เพราะฉะนั้นต้องมีสติค่ะ ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิด หรือเอาของต้องห้ามมา เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ก็ปล่อยมาเอง เจ้าหน้าที่เขาก็สุ่มตรวจตามหน้าที่ เราเองก็มีหน้าที่ให้ความร่วมมือ ต้องมีสติค่ะ อย่าลนลาน ถ้ากลัวก็พยายามซ่อนความกลัวไว้ ถ้าเราแสดงว่าเรากลัวมันดูมีพิรุธ เพราะเจ้าหน้าที่ไม่ได้เข้ามาแบบจู่โจม คุกคาม คือมาแบบสุภาพเรียบร้อยมาก มันไม่ได้น่ากลัวอะ เรามีประสบการณ์เรื่องนี้ค่ะ เป็นครั้งเดียวที่เคยโดนสุ่มตรวจกระเป๋า แถมยังเป็นครั้งแรกที่บินไกลขนาดนี้ มาคนเดียวด้วย ตอนมาเป็นออแพร์นี่แหละค่ะ จากประสบการณ์ของเรา เรางงค่ะ คือเข้าใจว่าตัวเองเตรียมตัวมาดีมาก แต่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยจริงๆ คิดแต่ตอนผ่าน ตม. คิดว่า ตม. จะถามอะไรบ้าง เราจะตอบยังไง ไม่ได้คิดถึงเรื่องการสุ่มตรวจกระเป๋า แล้วมันงงๆ มาตั้งแต่ผ่าน ตม.ละ คือไม่ถามอะไรสักคำ แล้วมาโดนสุ่มตรวจกระเป๋า ก็เลยงงเพราะมันคาดไม่ถึง เราลงเครื่องที่สนามสตุทการ์ท ตอนผ่าน… Continue Reading →

ของฝากจำเป็นหรือเปล่า แล้วต้องฝากทุกคนในบ้านไหม

จากประสบการณ์ส่วนตัวแล้ว คิดว่าไม่จำเป็นค่ะ หรือถ้าจะฝาก ก็ไม่จำเป็นสำหรับทุกคนนะ เราว่าฝากแค่เด็กก็พอแล้วมั้ง แต่ถ้าเราจะเอาอะไรเล็กๆ น้อยๆ ติดมือไปฝากโฮสต์ด้วย ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่อย่างใด ของฝากเด็กเล็กๆ นี่ง่ายหน่อย อะไรก็ได้ เสื้อยืดลายไทย ชุดผ้าฝ้ายลายช้าง กระโปรงชาวเขาขนมขบเคี้ยวเล็กๆ น้อยๆ (แต่ขนมนี่อาจจะต้องถามโฮสต์ก่อนนะคะ บางบ้านเค้าไม่ให้ลูกเล็กๆ กินขนมนะคะ ระวังนิดหนึ่ง)     ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงเริ่มวัยรุ่นก็ดูไสตล์น้องนิดหนึ่ง ไม่ใช่น้องชอบเสื้อยีนส์ กางเกงยีนส์ แล้วเราซื้อกระโปรงไปฝาก  น้องก็คงรับไว้ แต่ไม่ได้ใส่เลย หรือซื้อเครื่องประดับไปฝาก แต่ไม่ใช่สไตล์ที่น้องชอบ เราก็คงไม่ได้เห็นน้องใส่ เราว่าคุยกับแม่น้องก่อนดีที่สุด เพราะแม่เค้าคงตอบเราได้ ว่าลูกเค้าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร แต่งตัวยังไง ใช้กระเป๋าแบบไหน แล้วเราค่อยดูของอีกที แต่ถ้าไม่อยากคุย อยากซื้อเลย… Continue Reading →

© 2021 Ickle Owl

Powered by WordPressBased on a theme by Anders NorenUp ↑